ฟิคพิเศษ : ดาต้าลับ00 BLACK : โรงเรียน โปเกเอส บทเปิด 95.2%

posted on 29 May 2010 14:41 by pks-fguild in System

ยาราไน๊กะ~~ ยาราไน๊กะ~~

เสียงดนตรีเพลงประกอบภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์แห่งปีที่มีชื่อว่า ‘อาเบะและเอกกี้ในห้องสวม 2 ’ ดังสนั่นทั่วบริเวณสนามกีฬา ร่างของเหล่านักเรียน ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย ต่างพร้อมใจกันเต้นออกกำลังกายตอนเช้าประจำวัน ตามปรมาจารย์เอก นักเรียนอาสาจากมัธยมที่กำลังเต้นนำอยู่บนเวทีไม้เล็กๆ

“ยาราไน๊กะ~~ วาบๆ หวามๆ หวั่นไหว หัวใจชาย (ม่วง ) กำลังอยู่ในขั้นวิกฤต”

เอกผู้นำร้องกำลังเต้นสะบัดตัวอย่างน่าหมั่นไส้ ขณะที่เหล่านักเรียนน้องๆกลับไม่สนใจในเนื้อเพลงที่พวกตัวเต้นออกกำลังกายประจำโรงเรียนเลย มีเพียงนักเรียน บางคนที่รู้จักว่ายาราไน๊กะแปลว่าอะไร จึงแอบแยกตัวมานั่งหลังเวที

“โรงเรียนเรานับวันเริ่มแปลกไปแล้วสิน่ะครับ ประธาน”

“นั้นสิ..”

“คิดได้ไงว่ะ ให้สาวกอาเบะมาเต้นนำออกกำลังกาย”

“เออ.. เสียวด้านหลังชิบ”

บทสนทนาสั้นๆก่อนที่ต่างฝ่ายต่างเงียบ คนที่ฟังคงจะรู้เลยว่าใครพูดกับใคร ร่างของผู้หลบหนีการเต้นสองคนกำลังซุ่มหัวกันประชุมแผนลับเล็กๆบ้างอย่าง

...........................................................

โรงโปเกเอส โรงเรียนฝึกสอนให้นักเรียนทุกรายเป็นโปเกมอนเทรนเนอร์ที่ดีในอนาคต เสียแต่ว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนหอพัก และเสียแต่ว่า..

โรงเรียนนี้สะเออะห้ามพกโปเกมอน ในโรงเรียน ทุกกรณี!!

ร่างของนักเรียนที่ประสงค์จะเข้ามาศึกษาโปเกมอนอย่างเด่นชัด คิดอย่างหัวเสีย

ยอคุงเดินก้าวตามทางระเบียงด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ ดวงหน้าหนุ่มจ้องมองผ่านหน้าต่างไปเห็นพวกข้างล่างเต้น อะไรบ้าๆกัน ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นใครบางคนกำลังจะขึ้นตึกนี้มาอีกคน

..เด็กบ้าสองคนนั้นอีกและ.. เซ็งจิต..

“วันนี้สั่งปิดห้องสมุดชั่วคราวดีไหมน่ะ ? ” ยอพึมพำก่อนจะถอนหายใจยาว และเป็นเวลาที่เท้ามาหยุดอยู่หน้าห้องสมุดพอดี

..................................................

ห้องพยาบาล..

พี่เบส ว่าที่กรรมการหนุ่มแห่งชั้นมัธยมปลาย กำลังนอนแน่นิ่งหมดสภาพอยู่บนเตียงพยาบาลที่มีเพียงสองเตียงอย่างไม่มีสติปัญญา

ขณะที่ ครูประจำห้องพยาบาลมองด้วยสายตาเหนื่อยใจเมื่อพบศพนี้ในห้องเรียนเมื่อคืนกลางดึก

โชคดีที่เมื่อคืนเป็นเวร เฝ้าโรงเรียนของเธอ ถ้าคนอื่นเจอศพ(? ) นี้เข้าคงเป็นข่าวดังให้นักเรียนหนีเรียนกันสักพัก

ครูสาวมดคิดด้วยสีหน้าเอือมระอา.. เธอชินซะแล้วที่เจอคนอาการเป็นอย่างนี้ ก่อนหน้านี้คือบัชคุง ต่อมาก็เป็นเบสคุงซะนี้ ให้ตายสิ..

ส่วนสาเหตุก็คงไม่พ้น ส้มพูดเมากับเบสจนเสียสติสลบ..

คงต้องไปศึกษาเรื่องยาที่ช่วยเรื่องอาการทางจิตจริงๆสิน่ะ..

.........................................................

“บทเรียนวันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง.. รักในเพศเดียวกัน”

พี่แมลงสาบครูหนุ่มอาวุโสที่สุดในโรงเรียน ถือชอร์กเขียนกระดานลากภาพคราวๆ เป็นเอกกี้ครูผู้ช่วยอาสาที่บัดนี้ไม่อยู่แล้ว ก่อนที่จะยื่นมืออธิบายต่อ

“นี้คืออาการของคนที่รักในพวกเดียวกัน ของหมู่ชาย ซึ่งสิ่งที่พี่อยากบอกก็คือ ถ้ารักในเพศเดียวกันของหญิงจะไม่รุนแรงมากนัก แต่ถ้ารักในเพศเดียวกันเหมือนไอ้เนี่ย” พี่แมลงสาบชี้รูปที่วาด “อันตรายนรก มันจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้”

“อาจารย์ค่ะ” นักเรียนหญิงคนนึงในห้องยกมือ

“หือ ? ”

“งั้นรักในเพศเดียวกันแบบหญิงก็ไม่อันตรายและส่งผลกระทบอะไรใช่ไหมค่ะ ? ”

“ก็น่ะ รักในเพศเดียวกันแบบหญิงแก้ได้.. แต่ถ้าแบบชาย เป็นแบบไอ้นี้ที่เห็น” แมลงสาบชี้ที่รูปอย่างแรง

“เห็นไหม ? ไอย์บอกแล้วว่าคู่เราน่ะไม่เป็นไรหรอก”

เสียงพึมพำเบาๆจากร่างของเด็กสาวที่เป็นคนถาม ขณะที่ไอย์แฟนสาวเริ่มเขินอาย

“อ้อ.. ที่ถามมีจุดประสงค์อย่างนี้สิน่ะ มีนา~~ ”

“แหะๆ เฮียก็.. แหม”

เฮีย.. เป็นคำเรียกที่เหล่านักเรียนมักจะเรียกครูแมลงสาบด้วยความเคารพลึกซึ้ง

.................................................................................

ห้องเรียนมัธยมต้น

กระต่ายสาวกำลังนั่งจดรายงานที่ทางโรงเรียนประกาศประจำวัน

นักเรียนทั้งห้องพร้อมใจกันออกกำลังกาย ยาราไน๊กะโดยปรมจารย์เอกกี้อย่างไม่รู้ตัว ทิ้งไว้เพียงสมาชิกเข้าเรียนใหม่กลางเทอมอย่าง นอร์ท กับต่ายสาวผู้ไม่สนใจโลกภายนอก

ยาราไน๊กะ~~

เสียงเพลงดังผ่านกระจกออกมา ร่างของต่ายผู้ไม่สนใจสิ่งใดเลย กำลังนั่งหน้านิ่มๆ ทิ้งตัวลงกับโต๊ะเรียน

ทิ้งไว้เพียงนอร์ทที่กำลังจดบันทึกบทเรียนใหม่อย่างเข้มงวด

....................................................................

เอาไปแค่นี้ก่อนแล้ว กัน ปั่นตั้ง 15 นาที = =