ชมรมผู้บ้าเขียนฟิคโปเกเอส!!

 

บันทึก ณ วันที่ 20/11/53

 

จะว่าไป เราไม่ได้แตะไดอารี่เล่มนี้มากี่เดือนแล้วหว่า เหอๆ พูดตามตรง ช่วงนี้ขี้เกียจได้ใจจริงๆ 555+ เปิดเทอมแล้ว การบ้านก็เยอะเนอะ ^_^ แล้วเราจะเขียนอะไรดีล่ะ อืม เห็นพี่มดนั่งเขียนอดีตตัวเองอยู่ (เห็นแวบๆนะคร้าบบบ ผมไม่ได้แอบดู) งั้นเขียนมั่งสิ ' w ' อดีตเมื่อ 3 - 4 ปีที่แล้วนะ เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกับประธานนี่นะ หึหึ (ตรูจะเผามันให้เกลี้ยงเลย คอยดู)

 

 

.

.

.

 

 

"เฮ้อ น่าเบื่อว่ะ" เสียงบ่นเบาๆจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ทำให้เด็กหนุ่มอีกคนที่เดินอยู่ด้วยกันหันมามอง ก่อนจะถอนหายใจให้เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาหลายปี

 

"ถอนหายใจทำไม ไอ้กร" เด็กหนุ่มผมดำด่า ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะเจือความเจ้าเล่ห์ "ไม่สิ ต้องเรียกแกว่าสตอล์กเกอร์สินะ หึหึ"

 

"แล้วแกจะบ่นขึ้นมาทำเพื่ออะไรว่ะ ไอ้เอก" เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่า กรหรือสตอล์กเกอร์ บ่น ขณะทั้งคู่เดินเข้าไปในสลัมเล็กๆที่ไม่น่าพิสมัยสำหรับผู้คนทั่วไป "แล้วอีกอย่าง ฉันชื่อกร ไม่ได้ชื่อสตอล์กเกอร์ ไอ้งั่ง"

 

พูดจบ คนด่าก็เดินสวบๆเข้าไปในสลัมทันที ทิ้งเด็กหนุ่มผมดำที่กำลังตกใจไว้ข้างหลัง ก่อนที่กรจะได้ยินเสียงตะโกนด่าทอตนเองดังมาจากข้างหลัง

 

เฮ้อ นับวันทำไมมันยิ่งงี่เง่าขึ้นเรื่อยๆฟะ แต่กรก็ไม่ปฏิเสธว่าเด็กหนุ่มผมดำคือคนที่ช่วยชีวิตเขาเมื่อ 8 ปีก่อน

 

จากที่ๆเรียกว่า นรก....

 

"เฮ้ย ไอ้กร แกจะเดินไปถึงไหน! ถึงแล้วโว้ยยยย" เสียงตะโกนดังขึ้น ก่อนจะมีแรงมหาศาลกระชากตัวเด็กหนุ่มตาสีเงินที่กำลังเหม่อลอยอยู่

 

"ถะ ถึงแล้วเหรอ" กรถึงกับทำหน้าเหลอหลาทันที ก่อนจะถูกเพื่อนสนิทตบหัวเข้าให้ "แล้วแกจะตบหัวฉันทำไมฟะ"

 

เอกทำหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีสภาพที่เรียกว่าหรูที่สุดในสลัมแห่งนี้ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไรต่อ ก็มีเสียงตะโกนด่าทอจากหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง

 

"ไอ้ปีศาจ แกจะกลับมาที่นี่ทำไมอีก แก แก..."

 

ก่อนจะมีอะไรบางอย่างถูกขว้างมาจากใครบางคน ซึ่งของสิ่งนั้นถูกขว้างไปหาเด็กหนุ่มดวงตาสีโลหิต แต่เอกกลับยักไหล่เบาๆ ก่อนจะยื่นมือรับของสิ่งนั้นด้วยมือซ้าย ซึ่งท่าทางของเด็กหนุ่มนั้น ถูกใครบางคนแอบมองโดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัว

 

"ฮะฮะ ฉันว่าเราต้องวิ่งแล้วล่ะนะ กร" เอกพูดกลั้วหัวเราะ แต่ใบหน้าของเขานั้นกลับเคร่งเครียดกว่าปกติ ในขณะที่กรมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดเห็นด้วยกับเพื่อนสนิทว่า

 

"เออ นี่มันยิ่งกว่าม็อบแล้วล่ะ รู้สึกว่าคนที่นี่เขาจะโคตรเกลียดแกเลยว่ะ"

 

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังอยู่ในวงล้อมของกลุ่มคนประมาณร้อยกว่าคน ทุกคนล้วนแต่มีสีหน้าโกรธแค้น ในมือถือของมีคมทุกประเภท กรไม่รู้หรอกว่าเพื่อนสนิทเขามีเรื่องอะไรกับคนที่นี้ แต่ถ้ามันถึงกับทำให้เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเขาต้องกลายเป็นนักฆ่า อิสระแล้วล่ะก็ มันคงเป็นเรื่องใหญ่พอควรเชียวล่ะ

 

"พร้อมนะ ไอ้เพื่อนยาก" เสียงกระซิบของเอกดังขึ้น เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ร่างของเด็กหนุ่มผมดำทั้งสอง ก็พุ่งตัวเข้าหากลุ่มคน

 

ไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงกรีดร้องระงมของผู้โชคร้ายทั้งหลายก็ดังขึ้น ก่อนจะล้มลงทีละศพสองศพ แทบเท้าของเด็กหนุ่มทั้งสอง ผู้ได้ฉายาจากวงการนักฆ่าว่า

 

'...คู่หูยมทูต...'

 

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของผู้โชคร้ายรายสุดท้ายดังขึ้น ก่อนจะล้มลงไป ในมือทั้งสองของเด็กหนุ่มตาสีโลหิตนั้น กำลังถือมีดตันโตะข้างละเล่ม (เป็นดาบขนาดเล็กหรือมีดที่ซามูไรชอบใช้กันนะครับ ลักษณะคล้ายๆดาบคาตานะ แต่เล็กกว่ามาก ที่สำคัญคือมันคม) ด้านเด็กหนุ่มตาสีเงินนั้นถือปืนพกหนึ่งกระบอก แต่ข้างหลังนั้นสะพายปืนไรเฟิลสีดำไว้ด้วย