ชมรมผู้บ้าเขียนฟิคโปเกเอส!!

 

บันทึกบทที่หก...

 

เห...น้องเอกก็เขียนถึงตอนที่เจอกันครั้งแรกเหมือนกันแฮะ งั้น...เล่าต่อเลยละกันนะ

 

 

.

.

.

 

 

"หยุดนะ!" เสียงตะโกนที่ทำให้เธอหยุดชะงัก รวมไปถึงเจ้าอันธพาลไม่เจียมตัวนี่ด้วยเช่นกัน น่าแปลก...ที่การปรากฏตัวของเด็กหนุ่มจะทำให้หน้าของหมอนั่นซีดไปถนัดใจ

 

"ไง รู้สึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันนานเนอะ ว่ามั้ย?"

 

คำพูดที่เหมือนกับว่าคนทั้งสองรู้จักกันมาก่อน...แต่ในเมื่อเธอไม่ใช่คนของที่แห่งนี้ ใครจะรู้จักกับใครเธอก็ไม่สนหรอก... แต่ 'ชื่อ' ที่ออกมาจากปากของเจ้ากุ้ยนั่นต่างหากที่เรียกให้ดวงตาสีน้ำทะเลทอประกายวาบด้วยความสนใจ

"ยะ ยมทูตสีดำ ทะ ทำไมแกถึงได้....."

 

ยมทูตสีดำ คือโค้ดเนมของหนึ่งในสองนักฆ่าอิสระที่ได้รับฉายาจากวงการนักฆ่าว่า คู่หูยมทูต ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่คือใคร มาจากไหน คู่หูคู่นี้จะรับงานเฉพาะรายเท่านั้น ที่สำคัญคือ คนที่รับฆ่าต้องเป็นคนชั่วจริงๆ แต่สิ่งที่ทุกคนในวงการรู้คือ ทั้งสองคนเป็นหนึ่งในท็อปเท็นของลิสต์นักฆ่าที่องค์กรลับของรัฐบาลต้องการ ตัวมาทำงานให้องค์กรด้วยมากที่สุด

 

"...ไม่คิดเลยแฮะว่าหนึ่่งในคู่หูยมทูตที่มีชื่อเสียงจะเป็นแค่เด็กอายุสิบหาก สิบเจ็ดแบบนี้..." พึมพำเบาๆ กับตัวเอง มือบางเก็บใบมีดในมือลง และการที่เธอต้องมายอมให้เจ้านักเลงนั่นเข้าใกล้ และเก็บเส้นเอ็นอันเป็นเกราะป้องกันของเธอลงก็เพราะเธอไม่ต้องการทำตัวเด่น... เพราะมันเป็นที่รู้กันว่า มีเพียงคนเดียวที่ใ้ช้เส้นเอ็นเป็นอาวุธ นักฆ่าสาวที่กำลังโดนหมายหัวอยู่เช่นนี้

 

"เอาเถอะ...อย่างน้อยมันก็ทำให้ได้เห็นอะไรดีๆ ล่ะนะ..." รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้านวล ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดเมื่อจับสัมผัสอะไรบางอย่างได้ "ชิ...ตามรอยมาเร็วเป็นบ้าเลย...หวังว่านายคงจะอยู่ที่นี่จริงๆ นะไซกิ..."

 

 

.

.

.

 

 

"ว่าไงนะ!!! นี่เธออยากจะให้ฉันช่วยลงมือฆ่าเธอเพื่อตบตาพวกรัฐบาลงั้นเหรอ!!!" เีีสียงตะโกนอย่างตกใจปนโมโหไม่ได้ทำให้หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าเลยซักนิด ผิดกับเจ้าของคำพูดที่ดูจะยิ่งหัวเสียขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

 

"ก็ช่วยไม่ได้นี่...นายเป็นคนเดียวที่มีฝีมือพอที่จะ 'กำจัด' ฉันได้ไม่ใช่รึไงไซกิ?" ดวงตาสีน้ำทะเลมองสบสายตากับอีกฝ่ายตรงๆ อย่างไม่มีหลบเลี่ยง

 

ท่าทางที่ทำให้ไซกิถอนหายใจพรืด เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายพูด จริงอยู่ที่เขาเป็นคนเพียงคนเีดียวในตอนนี้ที่มีความสามารถมากพอที่จะจัดการอีกฝ่ายได้ แต่ในเวลาเดียวกัน...ถ้าหญิงสาวตรงหน้าเขาเอาจริง...ถึงเป็นเขาก็มีสิทธิตายได้เหมือนกันนะ!

 

อดีตนักฆ่าสาวมองอาการถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกของเพื่อนแล้วยิ้มออกมาบางๆ ดวงตาสีน้ำทะเลช้อนขึ้นมองอีกฝ่าย ...อย่าไปคิดเชียวนะว่ามันจะหวานซึ้ง หรือน่ามองแบบในนิยายรักน่ะ ประกายในแววตาขู่นั้นบอกชัดเจนเลยว่า... ถ้าปฏิเสธ...นายนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายลงไปนอนตายแทนฉัน!

 

ไซกิกลืนน้ำลายเอือก รู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ค่อยๆ ไหลลงมาตามใบหน้า...

 

ก่อนที่บรรยากกาศอันกดดันทั้งหมดจะหายวับไปกับตาเมื่อประตูบ้านถูกเิปิดออกมาโครมใหญ่อย่างไม่คิดจะเกรงใจเพื่อนบ้านเลยซักนิด

 

ผู้มาใหม่คือเด็กชายเจ้าของดวงตาสีแดงกับเรือนผมสีดำสนิท

 

"อ้าว พี่สาว เราเจอกันอีกแล้วนะครับ"

 

ใช่...ผู้มาใหม่คือเด็กชายที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเธอเมื่อครู่

 

"เอก..." เสียงพึมพำเบาๆ กับใบหน้าที่กระตุกๆ ของเพื่อนทำให้รอยยิ้มบางๆ แต้มขึ้นมาบนใบหน้านวล

 

"อ้าว 'จารย์รู้จักกับพี่สาวคนนี้ด้วยเหรอ" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานจากเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ดูซักนิดว่าสีหน้าของอาจารย์ตัวเองนั้นซีดลงเรื่อยๆ

 

ไอ้ลูกศิตย์บ้า!!! จะพูดขึ้นมาทำไมฟะว่าฉันเป็นอาจารย์ของแกน่ะ!!!

 

เีสียงตะโกนในใจของคนเป็นอาจารย์ไม่ได้ดังไปถึงหูของลูกศิตย์ตัวดีเลยแม้แต่น้อย เจ้าลูกศิตย์ที่โยนระเบิดมาให้แบบไม่รู้ตัวเลยซักนิดเดียว

 

ไซกิค่อยๆ เหลือบตาไปมองหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเพื่อน

 

...ซ ซวยแล้ว...

 

"เห...ไม่เห็นนายเคยบอกเลยนี่...ว่ารับลูกศิตย์แล้วน่ะไซกิ..." ยิ้มหวานแบบที่คนรู้จักดีเสียวสันหลัง คำพูดที่จงใจให้เขาเพียงคนเดียวได้ยิน "ถ้านายไม่รับปากฉัน...ฉันไม่รับรองนะ ว่าลูกศิตย์ของนายจะอยู่รอดปลอดภัยน่ะ"

 

เจ๊คร้าบบบบ ถึงลูกศิตย์ผมจะเก่งขนาดติดอันดับท็อปเท็นของนักฆ่าแล้ว แต่ยังไม่เก่งพอที่จะรอดฝีมือเจ๊ไปได้หรอกนะคร้าบบบบบบ

 

 

.

.

.

 

 

คิดถึงหน้าเจ้าไซกิตอนนั้นแล้วยังขำไม่หายเลยแฮะ อืม...แต่สุดท้ายหมอนั่นก็ยอมช่วยฉันแต่โดยดีล่ะนะ ยังไงก็ขอบใจนะไซกิ~

 

แต่ลูกศิตย์ของหมอนั่นก็ฝีมือไม่เลวจริงๆ ขนาดที่ว่าฉัน 'เผลอ' ทำมีดหลุดมือไปตั้งหลายครั้ง มากสุดก็เรียกได้แค่รอยแผลซิบๆ ตามตัวเท่านั้นเอง ถ้าเป็นเจ้าหนูสองคนนั่นอย่างน้อยก็ต้องมีแผลต้องพัน ต้องรักษากันบ้างล่ะ

 

ยอมรับก็ได้...นายฝึกเด็กได้ดีจริงๆ นะไซกิ~

 

แล้วก็ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยตบตาพวกหนอนอ้วนในสภาจนฉันถอนตัวออกมาทำงานเป็นนักขายข่าวได้สมใจ ก็แหม...อาชีพแบบนี้มันช่วยพวกเจ้าหนูได้มากกว่านี่นา~ อีกอย่าง...ถ้ายังให้ฉันทำงานเป็นนักฆ่าต่อล่ะก็...มีหวังงานไปไม่ถึงมือพวกนั้นหรอก หึๆๆๆ

 

อาว~ล่ะ ในที่สุดก็เขียนบันทึกเรื่องราวในอดีตจบซะที...เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันเลยแฮะ

 

ไว้เจอกันตอนที่นึกเรื่องสนุกๆ ออกก็แล้วกันนะเจ้าบันทึกเล่มน้อย

 

 

 

 

 

---------------------

 

เขียนในช่วงรำลึกอดีตจบแล้วค่ะ =w="

 

ต่อไปเอาเป็นอะไรดีล่ะ?