ชมรมผู้บ้าเขียนฟิคโปเกเอส!!

 

 

บันทึกบทที่เจ็ด...

 

 

โห...ไม่ได้จับปากกาแป๊บเดียว...ฝุ่นเขรอะเลยแฮะ... สงสัยคงต้องเรียกเจ้าพวกตัวจิ๊วมาทำความสะอาดห้องให้ซะหน่อยแล้วล่ะมั้งเนี่ย? ไม่สิ...นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ฉันกลับมาเขียนบันทึกนี่ซะหน่อยนี่นา เกือบเขวไปเพราะเรื่องฝุ่นในห้องนี่ซะแล้วสิ... อันตรายๆ

 

ก็แหม... ฉันไม่ได้กลับมาที่ห้องนี่ตั้งหลายอาทิตย์แล้วนี่นา มัวแต่ออกไปทำงานข้างนอกน่ะ งานของนักขายข่าวไม่ได้สบายๆ อย่างที่คิดหรอก ดีไม่ดีจะหนักกว่าพวกนักฆ่าด้วยซ้ำ อ้อ สิ่งที่ทำให้ฉันกลับมาเขียนก็เพราะเรื่องงานนี่ล่ะ

 

งานใหม่ของฉันชิ้นนี้ใหญ่ แล้วก็ลำบากไม่เบาเลย... เล่นเอาต้องออกไปทำงานนอกสนามเป็นเดือน แต่มันก็ดีกับฉันล่ะนะ จะได้ลับฝีมือไปพร้อมๆ กัน เพราะเราไม่มีทางรู้เลยเมื่อไหร่จะต้องพึ่งพามัน เมื่อไหร่ที่เราจะต้องเข้าไปอยู่ในสถานการณ์เสียงอันตราย...

 

พูดตรงๆ นะเจ้าไดอารี่... ฉันสารภาพเลยว่าคิดถึงตอนที่ยังเป็นนักฆ่า... หมายถึงตอนที่ยังเป็นนักฆ่าอิสระนะ ตอนที่ยังไม่โดนเจ้าพวกหนอนอ้วนพวกนั้นว่าจ้าง...

 

ชีวิตตอนนั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขกับมันที่สุดเลยล่ะ ไม่ใช่เพราะฉันได้ฆ่าคนนะ แต่เป็นเพราะฉันยังเป็นอิสระล่ะมั้ง? ได้ทำตามใจของตัวเองเต็มที่...ไม่ต้องมานั่งฟังคำสั่งของใคร

 

จริงอยู่ที่ว่าอาชีพนักขายข่าวที่ทำอยู่ตอนนี้มันก็อิสระ...แต่ว่ามันก็โดนผูกมัดไว้ด้วยเหมือนกัน... โดนผูกมัด...ด้วยหลักประกันของความปลอดภัย...ทั้งความปลอดภัยของตัวเอง และลูกค้า...

 

งานคราวนี้ก็คือข่าวสารแบบละเอียดขององค์กรขนาดใหญ่ของรัฐบาล ส่วนลูกค้าก็เป็นหนึ่งในพวกนอกกฏหมายที่อีกฝ่ายต้องการตัวอย่างที่สุด

 

งานมันยากก็ตรงที่ทั้งสองฝ่ายดันว่าจ้างมาพร้อมๆ กันนี่สิ...

 

ฉันก็เลยต้องวิ่งวุ่นหาข้อมูลทั้งหมดโดยที่ไม่ทำให้ใครรู้ตัว ต้องค่อยๆ เผยข้อมูลออกทีละนิดๆ เพื่อไม่ให้ใครจับได้ว่าฉันได้ข้อมูลมาจากไหน รึสงสัยว่าฉันกำลังทำงานให้กับอีกฝ่าย (แน่นอนว่าจริง แต่ใครจะไปบอกให้โง่ล่ะว่าตัวเองเป็นสายลับสองหน้าน่ะ)

 

สงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่ใช้คนอื่นทำงานนี้ล่ะสิ

 

เพราะจากประสบการณ์ที่โดนหักหลังมาทำให้ฉันไม่ไว้ใจใครมากไปกว่าตัวเอง แล้วก็พวกเจ้าเปี๊ยก... แต่เจ้าหนูพวกนั้นคงไม่เหมาะกับงานแบบนี้หรอก...

 

นี่ล่ะสาเหตุที่ทำให้ฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาด เวลาจะกลับมานอนให้สบายยังหาแทบไม่ได้เลย...

 

แต่ก็นะ...ที่ฉันกลับมาเขียนบันทึกนี่ได้ก็แปลว่างานที่ว่าใกล้จะจบแล้วล่ะ

 

ที่เหลือ...ก็แค่รอดูทั้งสองฝ่ายย่อยยับลงไปพร้อมๆ กันเท่านั้น...

 

แหม...เวลาที่ได้มองคนตะเกียดตะกายเอาตัวรอดกันแบบนั้นมันสนุกจะตาย...

 

แถมยัง...เป็นการแก้แค้นของฉันไปในตัวด้วย...

 

นี่เจ้าไดอารี่...

 

ถ้าเร็วๆ นี้มีข่าวการล่้มสลายของแก็งค์ --- แล้วก็องค์กร --- ก็ไม่ต้องแปลกใจนะ... นั่นคงเป็นฝีมือของฉันเองล่ะ...

 

จริงสิ...ถ้าใครบังอาจเอาข้อความนี่ไปป่าวประกาศล่ะก็...เตรียมใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ได้เลย...กำลังอยากได้เหยื่อมาทดลองความคมของมีดด้ามใหม่ที่พึ่งได้มาพอดี...

 

 

 

เก็บไว้เป็นความลับล่ะ เจ้าไดอารี่...